...

یا طبیب القلوب<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

سعی می کنم هیچوقت هيچ چیز رو مطلق نبینم... مخصوصا در مورد خودم. اگر کاری انجام میدم این احتمال رو در نظر می گیرم که ممکنه یه جای کارم ایراد داشته باشه یا مطلقا درست نباشه... بعضی ها اسمش رو میذارن ترس، ضعف، عدم اعتماد به نفس، اعتماد نداشتن به کاری که می کنیم و.... ولی من اصلا اینها رو قبول ندارم. فکر می کنم اینها خیلی فرق دارن با هم. به نظرم اگه همیشه فکر کنم که کارهام و رفتارهام کاملا درست هستند ، هیچ جایی برای بهتر شدنم باقی نمیذارم.. در مورد دیگران هم همینطوره. اگه کسی کاری انجام میده که من خوشم نمیاد ، حتی اگه خیلی هم اشتباه باشه (به نظر من) باز این احتمال رو میذارم که من دارم اشتباه می کنم ، یا مثلا من اشتباه برداشت کردم و یا حتی اگه فکر می کنم خیلی اشتباه بوده، بازهم اغماض می کنم. البته این مربوط به همه نمیشه. بستگی داره که اون آدم کی باشه. یه موقع هست که طرف مقابل خیلی رابطه نزدیکی نداره و اشتباهاتی هم که می کنه انقدر زیادن که دیگه لزومی به ادامه رابطه نیست. اما یک وقتی هست که روابط طور دیگه ست. یا حتی اصلا شاید خود من باعث پیش اومدن یه رفتار نادرست از طرف مقابلم شدم. شاید من کاری کردم یا حرفی زدم که باعث برخورد متقابل شده.

چقدر خوبه که قدر دوستی هامون رو بدونیم. البته دوستی هایی که به نفع هر دو طرف باشن و به کسی ضربه نزنن. چقدر خوبه که بیخودی رابطه ها رو تیره نکنیم. چقدر خوبه که به جایگاه دیگران احترام بذاریم و به خودمون حق ندیم که صرف درست بودن عقیده مون – از نظر خودمون – دیگران رو به سختی آزار بدیم یا بهشون بی احترامی کنیم. چقدر خوبه که فقط و فقط خودمون رو نبینیم و خوب مطلق فرض نکنیم . چقدر خوبه که همیشه در مورد خودمون و دیگران درست قضاوت کنیم. چقدر خوبه که ....

بعضی وقتها با یه رفتار درست میشه جلوی خیلی کدورتها رو گرفت... حتی اگه دیگری سرسخت بود، ما تلاش کنیم... محبت کنیم ... اونوقت حتی اگه ماجرا درست هم نشد، لااقل پیش وجدان خودمون راضی هستیم که تلاشمون رو کردیم...

چقدر خوبه اگه فکر نکنیم که "عذر خواهی" یعنی ضعف، یعنی شکسته شدن شخصیت یا....

سعی می کنم اینو هیچوقت یادم نره که: من خوب مطلق نیستم ... اگه یه روز اینو یادم بره نتیجه اش فقط از دست دادم دوستهای خوبمه......

و بالاخره..... هیچوقت خودمو بالاتر از دیگران نبینم و از بالا به بقیه نگاه نکنم.... (نه به این معنی که خودم رو دست کم بگیرم)

 

 

/ 11 نظر / 66 بازدید
نمایش نظرات قبلی
يادواره

سلام عزيز دلم ... وااااااااااااای چقدر دلم برات تنگ شده بود ... بله خانم گل دکتر هم رفتم چيز مهمی نبود عزيزم دوستت دارم خيلی خيلی زياد ... نه اصلا ... سفارش دوستت دارم

رضوان

سلام و عرض ادب .منم با مثبت انديشی موافقم .

marmar

من دقيقا همينجور فکر ميکنم ولی گمونم برای دنيايی که ما داريم توش زندگی ميکنيم خيلی ايده ال گرايی باشه.

neda

اگه همه تلاشها رو کرديم ...بازم درست نشد...حتی عذر خواهی هم درستش نکرد؟...حالا چی؟

زب

سلام . واما حرف شما . درسته . واين انسان ، هيچ گاه کامل نيست . ولی از وجود خالقی کامله . و به همين دليل است که هميشه به دنبال کمال رهسپار است . التاس دعا يا حق .

طارمه

خداي من.شما هنوزهم داريد مي نويسيد؟...اين روزها دارم از خوشي پيدا كردن قديمي هامي ميرم.فكر كنم زمانيكه آمدم در آبي آسمان مينوشتم.فكركنم گفتم تعدد مطالبتان زياد است و وبلاگتان دير بالا مي آيد....چقدر زود گذشت...

neda

خوندم دوباره...سه باره...اما من هيچی کم نذاشتم سارا...واسه هيچ کس...تو که منو می شناسی!

بهناز

من که ديگه نمی دونم کدوم رفتار درسته... ديگه هيچی جواب نميده

soodeh

سلام به نظرم بايد يه دليلی برای عذر خواهی وجود داشته باشه... فقط ادامه رابطه دليل کافی نيست... اول بايد قبول کنم که اشتباه کردم ... و دوم اينکه طرف مقابل در اين مورد از من قوی تر عمل کرده ... گاهی اوقات طرفين انقدر نسبت به هم متفاوت فکر می کنند که هردو فکر می کنند طرف مقابل بايد ازشون عذر خواهی کنه... و گاهی بزرگ تر ها نمی خوان قبول کنن که اشتباه از اوناست... گاهی بزرگ تر ها آرزو دارن که بقيه ازشون عذر خواهی کنن ... اين هم ميره کناره بقيه عقده های بشری !!! يادمون باشه : نه با معذرت خواستن از کسی کوچک ميشيم نه با مورد عذر خواهی واقع شدن بزرگ !!! قربونت :