يا حبيب القلوب





بوي اين نرگسها بدجوري مستم كرده... گذاشتمش روي ميز كامپيوتر... درست جلوم.. از يه پسركي، سر همين چهارراه بالاي خونه خريدم....چه بويي داره... امشب يه حالي دارم... تو وبلاگ يكي از دوستان رفتم آهنگ وبلاگشون ديوانه ام كرد............ همه شب نالم چون ني... كه غمي دارم... كه غمي دارم.... دل و جان بردي اما نشدي يارم.... تنهـــــــــــــــا ماندم... تنهــــــــــــا رفتي....... چو بوي گل به كجا رفتي؟
واي خداي من!

• بعضي ها به شهاب مي مانند. يا نه، ستاره دنباله دار! سالها طول مي كشد تا بيايند. خيلي طولاني تز از عمر تو و پدرانت. بعد يك دفعه درست وقتي كه انتظارش را نداري، ظاهر مي شوند. و تو فقط چند دقيقه مهلت داري تا آنها را ببيني. تمام وجودت را بريزي توي چشمهايت و سير تماشايشان كني. با درخششي به يادماندني، ناگهاني و سفيد. «منحصر به فرد». بعد مي روند غير منتظره، درست مثل آمدنشان. تو مي ماني و يك آسمان و جاي خالي يك ستاره دنباله دار. و منتظر مي ماني تا ستاره بعدي و اگر خوش شانس باشي... كسي چه مي داند؟ شايد خورشيد طلوع كند!
حسين شريف

تو روزنامه خوندمش.. نوشتم اينجا...
راستي برام دعا مي كنيد؟



چهارشنبه ۱٦ بهمن ،۱۳۸۱ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ توسط سارا نظرات ()
تگ ها: