يا خالق النور


حكايتي ست كه ما را به سينه آهـي هست
بيا كه از دل پر خون به ديده راهــــــي هست

حكايتي ست كه اينجا هواي دل ابــــري ست
بيا كه سيل سرشك ازدو چشم من جاريست

بيا كه با لب من، نـام تـــو همــــاغــوش است
و دل ز آتش عشــــقـت هماره در جوش است

منـــم كه دل به تمـــنـــــاي ديـــــدنـــــت دادم
منـــم كه با غم عشقـــت بســــان فرهــــادم

منم كه از غــــــــم هجـــران دوباره پـــژمـــردم
منم كه دل به غــــربــــت اين جـــاده نسپردم

ببين كه عاطفــه اينجا چگونه در خواب است
بيا كه نقش محبــــت، حبـــــاب بــر آب است

بيا كه با تو شب من هميشه مهتــابـي ست
و آســــمــان دلـــم با حضـور تــــو آبــــي ست

شنيده ام ز دو چشـــمــــت بــهـــــار مي بارد
و هرچه شــبنــــم و گل، جاي خـــار مي كارد

بيا كه شعر رهـــــايي ز چشم تو جاري ست
بيا كه رعد صــدايت، شـــــروع بيــــداري ست

......
17/10/81

غروب روز جمعه.... يك جمعه ديگه هم اومد و رفت اما............ «پس كي مي رسد باران» ؟؟؟ خدايا به اميد تو....


>
جمعه ٢٠ دی ،۱۳۸۱ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ توسط سارا نظرات ()
تگ ها: