یا کثیر الوفا

و شایسته این نیست

که باران ببارد

و در پیشوازش دل من نباشد

و شایسته این نیست

                             که در کرت های محبت 

                                                     دلم را به دامن نریزم

                                                                       دلم را نپاشم

چرا خواب باشم

ببخشای بر من اگر بر فراز صنوبر

تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم

ببخشای بر من اگر زخم بال کبوتر 

                                     به کتفم نرویید

چرا خواب باشم؟

عبور کدامین افق 

                  وسعت انتظار مرا مژده آورد؟

                   و هنگامه عشق را از دل من خبر داد؟

کجا بودم ای عشق؟

چرا چتر بر سر گرفتم؟

چرا ریشه های عطشناک احساس خود را 

                                                             به باران نگفتم؟

چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم؟

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من، اگر ارغوان را نفهمیده چیدم

اگر روی لبخند یک بوته

                                     آتش گشودم

اگر ماشه را دیدم، اما

هراس نگاه نفس گیر آهو

                                    به چشمم نیامد

ببخشای بر من که هرگز ندیدم

نگاه نسیمی مرا بشکفاند

و شعر شگرف شهابی به اوجم کشاند

و هرگز نرفتم که خود را به دریا بگویم

و از باور ریشهء مهربانی برویم

.

.

.

تو را دیدم ای عشق

و دیگر زمین آسمانی است

و شایسته این نیست 

                        که در بهت بیهودگی ها بمانم

تورا دیدم ای عشق

و آموختم از تو آغاز خود را

نگاه تو کافی ست

من آموختم ریشهء رویش باغ ها را

و باران خورشیدها را ......

محمدرضا عبدالملکیان

 

 

شنبه ۱۳ آبان ،۱۳۸٥ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ توسط سارا نظرات ()
تگ ها: